Rzeczoznawca majątkowy to persona non grata w przyszłym gospodarowaniu przestrzenią.

Projekt z dnia 8 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw

w obszernej wersji regulacji i uzasadnienia odnaleźć można fragment, który środowisko rzeczoznawców majątkowych mogłoby odczytać jako czarną polewkę w przypadku swatania się.

Za uzasadnieniem legislatora „… Należy zauważyć, że często zdarzają sie sytuacje, w których koszty sporządzenia operatu  przewyższają wpływy do budżetu gminy z tytułu opłaty planistycznej. W celu wyeliminowania tej niekorzystnej dla samorządu terytorialnego sytuacji, proponuje sie przy porównywaniu wartości nieruchomości wykorzystanie informacji zawartych w prognozie skutków finansowych, która gmina sporządza przy uchwalaniu planu …”.

Precyzyjnie ustęp 6 artykułu 37 otrzymuje brzmienie:

„Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4, w drodze decyzji, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym mowa w ust. 5. Termin uiszczenia opłaty wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja stała sie ostateczna; za każdy dzień zwłoki w uiszczeniu opłaty pobiera sie odsetki w wysokości odsetek ustawowych.

Porównania wartości nieruchomości dokonuje sie na podstawie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6. ”

Jak zatem przyszłe prawo ustanowi dla potrzeb ustalenia tzw. renty planistycznej, inaczej nazywanej opłatą adiacenkcką z tytułu wzrostu wartości w skutek uchwalenia bądź zmiany planu miejscowego, nie będzie już wymagany dowód w postaci operatu szacunkowego lecz wystarczy źródło znajdujące się w przedmiotowym akcie prawa miejscowego.